De Argentijnse tak van de familie De Ridder

marc janssen

christian de groof

1. Louis De Ridder x Ivonne Perrier

Ludovicus Franciscus Henricus De Ridder (Luis)

Luis De Ridder werd geboren te Antwerpen op 21 Juni 1881.

Geboorteakte van Luis De Ridder. Zoon van Franciscus Henricus De Ridder en Petronella Josephina Soetewey

Franciscus Henricus De Ridder                                                                     Petronella Josephina Soetewey

Luis groeide op in een warm nest, dat blijkt uit de vele brieven die zijn vader schreef, toen hij ouder was en het land verlaten had.

Hij studeerde aan het Sint Ignatius instituut in Antwerpen (Korte Nieuwstraat, 33)

Het is een Beroeps- en handelsschool opgetrokken door de jezuïeten op terreinen aansluitend bij de Sint-Carolus Borromeuskerk. De "Universitaire Faculteiten Sint-Ignatius Antwerpen" (UFSIA) zijn nu onderdeel van de Universiteit Antwerpen.

 

Maud zijn dochter vertelt : Ze woonden in een 'herenhuis' ("de maitre"), zoals oncle Gérard zei, aan de rue Lozanne 90, gebouwd op een smal perceel, net als de andere in het blok, met een grote ronde spiegel naast de voordeur, alsof het een enorme achteruitkijkspiegel van een auto was, om vanuit de woonkamer, op de eerste verdieping, te kunnen zien wie er op straat langsliep... Het had een tuin aan de achterkant, met een soort kunstmatige cementen grot, en daar bewaarden ze als aandenken een obus uit de Oorlog van '14, die was gevallen en niet ontploft.

Joseph, de oudste broer van Louis met zijn dochter Josepha voor de grot, achteraan in de tuin van het ouderlijk huis in de Lange Lozannastraat.

 In April 1905, na zijn studie, maakte hij een reis naar Duitsland. Hij bezocht nonkel Gust in Frankfurt (August De Ridder). Daarna vervolgde hij zijn reis naar Wenen en Roemenië. Een foto met een goede vriend en zijn familie, herinnert aan "les beaux jours" (de mooie dagen) doorgebracht in Braila, een stad in Roemenië aan de Donau

Louis in Roemenie

Hij stuurde dit kaartje vanuit Heidelberg naar zijn ouders op 14 april 1905.

Maud De Ridder, een dochter van Luis vertelde een anekdote van haar vader in Wenen. Die parel die hij op zijn das droeg was van pasta en haar papa lachte schaterend bij de herinnering dat hij bij het verlaten van de mis in Wenen, met zijn uiterlijk een vrouw probeerde te 'veroveren', en zij, heel brutaal, in de parel beet die in duizend stukken brak, en zo eindigde het verhaal...

 

Na zijn Europese reis, ging Louis werken voor een Antwerpse import-Export graanhandel

Na enkele jaren werd hij naar Buenos Aires gstuurd om een filiaal van de firma op te richten.

Hij vertrok in janari 1907. Op 8 januari 1907 gaf hij een afscheidsdiner voor zijn vrienden. Hij was toen 25 jaar.

Het eerste wat Louis deed toen hij in Buenos Aires aankwam, was een lerares Spaans nemen, (die hem perfect en zonder accent leerde spreken), een abonnement nemen op een logeplaats in het Teatro Colón en zich inschrijven bij de Yacht Club, omdat hij zijn zeiltochtjes op de Schelde miste, die hij in gezelschap van zijn zwager Moreels maakte.

Pas geïnstalleerd , de taal en de zo verschillende gewoonten lerend, moest hij terug naar Antwerpen vanwege de dood van zijn vader in 1909. Hij keerde onmiddellijk terug naar Buenos Aires.

Brief van Henri De Ridder aan zijn zoon in Argentinie, 9 december 1907.

Zoals vroeger de gewoonte was, werd er een foto gestuurd met Nieuwjaarswensen. Hieronder de wensen aan zijn vriend Smits voor 1910, met de 28-jarige Louis.

In de volgende jaren stopte hij met het vertegenwoordigen van het Belgische bedrijf en associeerde hij zich met Hardy en Muhlenkamp, en dankzij de genegenheid die de broers Luis en Henri voor elkaar hadden, kunnen we, toen Henri hem zijn foto stuurde, het adres van het kantoor van Louis en zijn partners in 1913 te weten komen.

Henri De Ridder, jongere broer van Louis

Louis  wandelt met een vriend over de boulevard van Mar del Plata in 1917.

LOUIS leert zijn vrouw YVONNE kennen. Het relaas zoals verteld door zijn dochter Maud :

Tijdens het Carnaval van 1916 besloot papa naar het bal van het Tigre Hotel te gaan, dat hem bekend was vanwege zijn zeiltochten door de Delta elke zondag (op zaterdag werd er gewerkt), en daar ontmoette hij mama op de meest ongebruikelijke manier. Mama bracht haar zomers en ook de zondagen door in de buitenplaats van haar vader Henri Perrier over de rivier Carapachay in de Tigre, die Ysulú heette, een acroniem van de drie zussen Louise, Susana en Yvonne.

 

Die dag had mama geen zin om naar het bal te gaan of haar kostuum voor te bereiden, dus moesten de oudere zussen haar overtuigen en gingen ze allemaal verkleed naar Wilmart, een Belgische heer die een vriend van de familie was.

 

Deze enthousiaste heer hielp zijn dochters en de vriendinnen Perrier te verkleden, en hij improviseerde voor mama een rok met een Belgische vlag. Zo vertrok mama naar het bal.

 

Papa zag een charmante jonge vrouw met dromerige ogen en een Belgische rok, hij kwam nieuwsgierig dichterbij en vroeg hoopvol: "Vous êtes belge, mademoiselle?" (Bent u Belgisch, juffrouw?). Zo leerden ze elkaar kennen. De tweede keer dat ze elkaar zagen was op een bal van de Engelse kolonie in het Plaza Hotel. Papa begon zijn bezoeken op zondag in de Tigre en ondanks de koppige tegenstand van mijn grootvader en het moeten doorstaan van allerlei affronten (zoals toen hij op een dag van overstroming van het plankje gleed en in het water viel, hij de hele zondag in de badkamer opgesloten moest zitten totdat zijn kleren droog waren), verloofden ze zich aan het einde van dat jaar en trouwden ze op 9 augustus 1917.

Tigre hotel ca 1900

Trouwkleed Yvonne Perrier

Kunstmuseum Sede Casa Fernández Blanco Buenos Aires

Yvonne

Museum Fernández Blanco

Een van de eerste Argentijnse creaties van het label Maison Campana omvat jurken van Yvonne Perrier de De Ridder uit de periode 1919-1930.

 

Louis had drie huizen en twee motorboten in Buenos Aires: het eerste huis in de Calle Charcas. Daar werd Alberto geboren en ze verkochten het omdat Ivonne de trap te steil en gevaarlijk vond. Vandaar verhuisden ze naar de Calle O'Higgins 1950, in Belgrano. In dat huis werden Sussy, Marcelo en Maud geboren, en omdat het al snel te klein werd, kocht hij eind 1924 van mevrouw Etelvina Obligado de Schoo het huis aan de Avenida Alvear.

De naam van de boot die Luis De Ridder liet maken in de scheepswerven van Ortolán, ontworpen door Pirovano, was de Yvonne.

"Louis (L) en Bob Moreels (R) op de Yvonne in 1938"

Huis aan de Avenida Alvear

Huis aan de Avenida Alvear in Buenos Aires

In 1927 werd het huis vergroot.

De binneninrichting werd getekend en heringericht door Gerard De Ridder, ook een broer van Louis en architekt. Nonkel Gérard liet alle Art Deco-meubels, het houtsnijwerk en prachtige replica's van het Rubenshuis in Antwerpen maken, evenals de schoorstenen en vele prachtige schilderijen. Dit alles werd meegebracht door een broer van tante Lucie (Charles Wijnen) die scheepskapitein was. Van het hout van de kratten maakten ze een poppenhuis voor me dat nu in Córdoba staat.

 

Het huis aan de Alvear was in 1886 gebouwd door Don Pastor Obligado, de historicus en schrijver van de Argentijnse Tradities. Het was in Venetiaanse stijl uit de 14e eeuw.

 

Voordat ze er konden wonen, moesten er veel reparaties worden uitgevoerd en moest de tuin worden ontworpen door landschapsarchitect Carrasco. Ze verhuisden eind 1927 of begin '28, en in dat huis werden Luis, Pancho, Chouquette, Astrid geboren, behalve Yvonette die in Mar del Plata werd geboren.

 

Het huis aan de Avda. Alvear 1531 werd met enkele extra aanpassingen onderhouden tot 1938, toen het verdubbeld werd in omvang.

Buitenverblijf in San Esteban

  • Villa General Zapiola / Villa Mónica (Mar del Plata): Rond 1934 verwierf "Luis" dit pand, een Normandisch chalet dat oorspronkelijk toebehoorde aan Daniel Ortiz Basualdo en Mercedes Zapiola, en herdoopte het tot Villa Mónica ter ere van een van zijn dochters. Het was gelegen op de kruising van de straten Alvear en Bolívar, een gebied dat destijds waarschijnlijk deel uitmaakte van de exclusieve badplaats die bekend stond als het "Biarritz van Argentinië".

Het huis in Bariloche "Villa Astrid", aan het Lago Moreno, gebouwd door architect Rodriguez Etcheto, dat Louis nooit heeft leren kennen. Vandaag afgebrand.

In het jaar waarin hij de Av. Alvear kocht(1924), werd Louis onafhankelijk en richtte hij zijn eigen graanhuis op, Luis De Ridder Ltda, met een kantoor aan de Calle 25 de Mayo 489, derde verdieping. Het gebouw is er nog steeds.

In de jaren dertig kwam de ganse familie uit Argentinie op bezoek in Belgie

Zilveren bruiloft 8 augustus 1942

In hun huis aan de Av. Alvear, Luis De Ridder en Yvonne Perrier op de dag van hun zilveren bruiloft. 8/8/1942. Van links naar rechts, staand: Luis De Ridder, Alberto De R., Maud De R., Carlos Navarro Ocampo aan de arm van Susana De R. de Navarro Ocampo, Marcelo De R. en Francisco De R. Zittend, Yvonnette De R., Yvonne, Luis, Monica, Astrid.

Brief van Gerard De Ridder en zijn vrouw Lia  aan zijn broer Louis in 1945. 

Hieronder de vertaling van de brief naar het Nederlands.

De brief is geschreven vlak na het einde van de oorlog..

Antwerpen, 26-4-45.

Beste Yvonne en Louis,

De luchtdienst is weer hersteld – ik haast me (aangezien Gérard er absoluut op staat dat ik het ben die jullie schrijft) om er onmiddellijk gebruik van te maken om jullie nieuws over ons te geven.

Eindelijk zijn we er vanaf – het is echter heet geweest want de laatste uitvinding van de moffen, de vliegende bommen of V1 en 2, hebben veel slachtoffers en enorme schade gemaakt en ons verplicht in de kelders te leven. De bevrijding van Antwerpen gebeurde in september als bij toverslag. Helaas bevonden Henri, Josepha, Marguerite en wijzelf ons ten noorden van het Albertkanaal en moesten we zo nog 5 weken lang alle gevaren van de strijd tussen de 2 legers doorstaan. Gelukkig is, afgezien van de schade aan de eigendommen, alles goed verlopen en waren we blij elkaar allemaal gezond en wel terug te zien. Tot de dag (13/10/44) waarop de 1e vliegende bom viel op 100m van bij Henri. Dat heeft geduurd tot 27/3/45 en we kunnen zeggen dat iedereen zijn deel heeft gehad – Gérard is zelfs gewond geraakt door glasscherven, toen er rond 14 uur een bom viel in de Lozanastraat op 50 m van bij ons. Het huis is zwaar toegetakeld maar dat is niet van belang. We zijn nog in leven en dat is het essentiële.

Sinds zijn operatie maakt Gérard het uitstekend. Jullie zouden moeite hebben hem te herkennen. Hij had het plan opgevat om onze huwelijksreis naar Buenos Aires te maken. Wat denken jullie daarvan? Helaas laten de huidige omstandigheden het nog niet toe.

Bob is ons meermaals komen bezoeken en hij heeft ons goed nieuws over jullie gegeven dat hij regelmatig ontving via M. Ackx – het is ook via hetzelfde kanaal dat jullie ingelicht werden over wat er in Antwerpen gebeurde. Bob is instructeur in het leger, op dit moment is hij in Belgisch Limburg, ver van alle gevaar. Albert en Riri kunnen verwachten een van deze dagen onder de wapenen geroepen te worden. Dat zal een harde klap zijn voor Henri, want Albert is als zijn rechterhand voor de leiding van de fabriek en sinds het ongeval (dijbeenbreuk) en met alle ellende van de reorganisatie, betekent dit dat hij de hulp van Albert niet zou kunnen missen. Laten we hopen dat hij vrijstelling krijgt.

Gérard hoopt dat al zijn brieven en kaarten jullie bereikt hebben en dat jullie zo op de hoogte zijn van alles wat er sinds 1940 gebeurd is. Wij hopen dat in Buenos Aires alles goed gaat en dat Yvonne, Louis en de hele familie hersteld zijn van hun ziektes en ongeval en dat de kleinen allemaal in goede gezondheid zijn.

[Onderaan toegevoegd in een ander handschrift, waarschijnlijk door Gérard]: Het is gemakkelijk als men een secretaresse als Lia heeft die graag schrijft. Jullie moeten niet verbaasd zijn nu een wekelijkse brief uit Antwerpen te ontvangen.

Hartelijke groeten, Gérard. Lia.

Op 20 september 1945 sterf Louis in Buenos Aires op 64-jarige leeftijd

2. De kinderen van Louis en Yvonne

Alberto Luis De Ridder Perrier 1918-

De broers Francisco, Luis en Alberto De Ridder waren Argentijnse professionele skiërs. Ze stonden bekend om het vertegenwoordigen van hun land in internationale competities, waaronder de Olympische Spelen.

Links Bob Moreels, rechts Alberto

Susana (Sussy) Magdalena Adriana Josephina De Ridder Perrier 1919-2013

Gehuwd met Carlos Navarro Ocampa Crespo 1911-1974 en hun kinderen

Susanna en haar man op europareis 1948

Carlos met zijn schoonvader Luis De Ridder

Luis was sponsor van het 24 meter hoge beeldhouwwerk van zijn schoonzoon.

Marcelo Ives De Ridder Perrier 1922-1973

  • Geboren 7 juni 1922 - Buenos Aires, Argentina
  • Overleden 7 januari 1973 - Buenos Aires, Argentina, leeftijd bij overlijden: 50 jaar oud
  • Architect

In het hart van de Foridastraat in Buenos Aires, opgericht door Marcelo De Ridder, tussen 1949 en 1952, groeide het IAM(Instituto de Arte Moderno) uit tot een cultureel epos met exposities van schilderkunst, kunst, fotografie, theater, muziek en film die deel uitmaken van een interessante artistieke voorhoede. 

De Premio De Ridder (PDR) was een belangrijke Argentijnse kunstprijs tussen 1949 en 1977, die jonge, zowel lokale als internationale kunstenaars in Argentinië stimuleerde in disciplines zoals schilderen, beeldhouwen en tekenen, en hielp bij de generatiewisseling in de moderne kunst, met winnaars zoals Marta Minujín, Gyula Kosice, en Noé. 

Maud Beatriz (Beba) De Ridder Perrier 1925-2024

Gehuwd met Carlos Alfredo Zemborian Dose 1919-2017

zij hebben vier kinderen : Beatriz, Luis, Juan en Carlos Zemborian De Ridder

 

Dit document vertelt een ontroerend verhaal over de vriendschap tussen de bekende katholieke priester Vladimir Ghika en een jong meisje genaamd Maud de Ridder.

Hieronder volgt een samenvatting van de gebeurtenissen die in de tekst worden beschreven:

De Eerste Ontmoeting (1934)

Terwijl Vladimir Ghika in Buenos Aires is voor het Internationaal Eucharistisch Congres, ontvangt hij een brief van de 9-jarige Maud. Ze schrijft hem een "geheim" bericht waarin ze vertelt over haar familie:

  • Haar vader is Belgisch en katholiek, maar praktiseert niet.

  • Haar moeder is Zwitsers en protestants.

  • Maud smeekt Ghika om haar familie te bezoeken en hen te helpen zich te (her)bekeren tot het katholieke geloof.

Ghika geeft gehoor aan haar oproep en bezoekt de familie De Ridder, waar hij hartelijk wordt ontvangen.

De Briefwisseling (1935)

Een jaar later schrijft Maud hem opnieuw, ditmaal naar Parijs. Ze is teleurgesteld dat haar gebeden voor de bekering van haar ouders nog niet zijn verhoord. Ze vraagt Ghika om haar vader en moeder rechtstreeks te schrijven om hen te overtuigen. Ze noemt ook haar kleine zusje, Astrid, die onlangs is gedoopt.

De Rol van de Vader en het Einde (1939)

Hoewel we niet precies weten wat Ghika aan de ouders schreef, blijkt uit een bedankbrief van de vader dat de familie een zeer hoge pet op had van de priester. Hij beschrijft Maud (inmiddels 11 jaar) als een braaf meisje dat veel voldoening geeft.

De laatste informatie dateert uit 1939, wanneer de vader Ghika laat weten dat de familie naar Zwitserland reist voor een operatie van Maud (amandelen) en dat ze hopen hem in Parijs te bezoeken. Hoewel er geen bewijs is dat deze laatste ontmoeting heeft plaatsgevonden, concludeert de auteur (Luc Verly) dat de volhardende gebeden van het kleine meisje er in ieder geval voor hebben gezorgd dat de band tussen de familie en de priester jarenlang bleef bestaan.

 

Aanleiding tot een plechtigheid van luisterrijke omvang was het huwelijk van juffrouw Maud De Ridder met dokter Carlos Alfredo Zemborain, gisteren voltrokken in het huis van de familie van de bruid door de pauselijke nuntius, monseigneur Fietta. Getuigen waren de heer Luis De Ridder en zijn echtgenote Ivonne Perrier, en Alfredo Zemborain met zijn echtgenote Justa Ester Dose.

In de grote zaal in Vlaamse stijl van de residentie, rijkelijk versierd met natuurlijke bloemen, verzamelde zich een talrijk en voornaam gezelschap om de religieuze ceremonie bij te wonen en daarna deel te nemen aan de schitterende receptie die door de ouders van de bruid werd aangeboden.

Juffrouw Maud De Ridder droeg een elegante japon van witte zijde met een lange sleep en een fijn tule sluier, vastgehouden door een oranjebloesem. Zij hield een boeket van witte camelia’s in de hand.

Dokter Carlos Alfredo Zemborain behoort tot een vooraanstaande familie van Buenos Aires en oefent zijn beroep in deze hoofdstad uit.

Na de plechtigheid vertrok het pasgetrouwde paar op huwelijksreis, onder uitbundige blijken van sympathie.

Op 27 maart overleed in Buenos Aires, op 99-jarige leeftijd, mevrouw Maud de Ridder de Zemborain, wereldwijd bekend als Beba. Ze had een vooraanstaande carrière in de cultuurwereld, met name op het gebied van geschiedenis, kunst en verzamelen, en tot haar laatste levensjaar bleef ze al deze aspecten met een bewonderenswaardige helderheid volgen.

Ze bracht haar jeugd door in het ouderlijk huis aan de Avenida Alvear, tegenover het einde van de Straat Parera. Het was de residentie geweest van pastoor Obligado, met zijn beroemde uitkijktoren en windwijzer, en ze herinnerde zich dat het terrein zich uitstrekte tot aan de Straat Posadas. Ze kreeg onderwijs van de nonnen van de School van het Heilig Hart in Juncal en Callao, en herinnerde zich dat haar enige straf daar haar "voorliefde" voor chocolade was, een gewoonte die ze haar hele leven behield.

Ze reisde door Europa en trouwde met de architect Carlos Zemborain, een verzamelaar met een passie voor erfgoed, die de parochiekerk van San Miguel del Monte van de sloop redde. Hij trad in 1950 toe tot het Instituut voor Numismatiek en Oudheden van Buenos Aires, en zij nam, zoals ze zelf zei, jarenlang deel "als waarnemer", totdat ze in 1984 volwaardig lid werd. Daarmee werd ze de levende herinnering aan veel van de activiteiten van het instituut, waarvan ze al meer dan twintig jaar lid is van de raad van bestuur.

Ze deed onderzoek in de archieven van de Indiën, het Vaticaan, Frankrijk en Engeland, en tot de pandemie was ze vaak te vinden in het gebouw van het Nationaal Archief aan de Alemstraat, waar ze de genegenheid en het respect genoot van de onderzoekers en medewerkers. De vruchten van dit werk waren haar boeken: Barthlemy de Massiac en een plan om Buenos Aires te veroveren; Antonio Dorna en zijn tijd met Ángel de Estrada; en Kleine geschiedenissen van de provincie Buenos Aires, twee delen gewijd aan de geschiedenis van San Miguel del Monte, waarvoor ze de titel 'Vooraanstaande burger van cultuur en onderwijs' van de lokale overheid ontving.

Ze was lid van de Vrienden van het Nationaal Museum voor Decoratieve Kunsten en een van de organisatoren van de tentoonstelling "Het paard in de geschiedenis" in 1966, ter herdenking van de 150ste verjaardag van de Onafhankelijkheidsverklaring. Ze was tevens volwaardig lid van de Recoleta Historical Studies Board en fungeerde als levend geheugen van de buurt.

Maud op latere leeftijd

Luis Enrique De Ridder Perrier 1928-2004

Francisco (Pancho) De Ridder Perrier 1929-2019

  • Geboren 23 oktober 1929 - Buenos Aires, Pernambuco, Brazilië
  • Overleden 19 mei 2019 - Buenos Aires, Argentina, leeftijd bij overlijden: 89 jaar oud
  • Begraven 20 mei 2019 - Cementerio de la Recoleta, Buenos Aires, Argentina fuentes

Gehuwd met Myriam Urrutia en hun kinderen

Hij was een markante Argentijnse figuur , die vooral bekendheid genoot als olympisch sporter en succesvol zakenman.

Sportieve Carrière

Francisco was een getalenteerd wintersporter in een tijd dat dit voor Argentijnen nog vrij uitzonderlijk was:

  • Olympische Spelen: Hij nam deel aan de Olympische Winterspelen van 1952 in Oslo (Noorwegen).

  • Discipline: Hij kwam uit op de slalom bij het alpineskiën.

  • Club: Hij was verbonden aan de prestigieuze Club Universitario de Buenos Aires (CUBA).

Maatschappelijke rol

Naast zijn sportieve prestaties stond hij bekend als een hacendado (grootgrondbezitter/veehouder). De familie De Ridder was zeer invloedrijk in Argentinië, zowel op economisch vlak als binnen de diplomatische kringen tussen de Lage Landen en Zuid-Amerika.

Hij ligt begraven op de beroemde Cementerio de la Recoleta in Buenos Aires, de rustplaats voor de meest prominente Argentijnse families.

 

Astrid De Ridder Perrier 1931-2021

Om ruimte te geven aan een schitterende bijeenkomst, het bal aangeboden door Ivonne Perrière  De Ridder ter ere van haar dochter Astrid De Ridder, viel op door de aanwezigheid van de high society.

Linksboven : Astrid De Ridder, momenten voor de maaltijd. Foto Otero.

Onder, tweede links : Astrid De Ridder en Juan Carlos Bergoglio Bunge.

Astrid was een fervent skiër en werd geselecteerd om deel te nemen aan de slalom op de Olympische Spelen van 1952 in Oslo, maar ze ging niet van start.

Astrid in Antwerpen 22 september 2018

Monica De Ridder Perrier 1932

Monica, Pancho, Maud en Astrid

Yvonette De Ridder Perrier 1937-2016

Yvonette in de kinderwagen en bij de bomma

Yvonnette linksonder