De Suikertak van De Ridder

Henri De Ridder x Lucie Wijnen

marc janssen

1. Joannes Henricus De Ridder

1.1. Zijn jeugd

Hij werd geboren op 8 september 1883 om 5 uur 's morgens. Hij was het achtste kind van Franciscus Henricus De Ridder en zijn vrouw Petronella Josephina Soetewey.

Zijn ouders woonden toen in de Statiestraat 10 in Antwerpen, het huis is nu een "Maleisisch Restaurant".

Sfeerbeeld Antwerpen, tijdens de jeugd van Henri De Ridder einde 19de, begin 20ste eeuw

1907 Kathelijnevest

1901 Meir

1907 Klerenmarkt Sint Paulus

1904 Lange Nieuwstraat

1907 Staking dokwerkers

1905 Keyserlei

Voetbal

Henri De Ridder, ook bekend onder de roepnaam "Chas", was een speler voor Royal Antwerp FC in de vroege jaren van de 20e eeuw. Hij maakte deel uit van de club tijdens de pioniersjaren van het Belgische voetbal.

Hieronder vind je de belangrijkste details over zijn carrière bij de "Great Old":

Carrière bij Antwerp FC (1901–1911)

Henri De Ridder speelde maar liefst tien seizoenen voor Antwerp. In die tijd was het voetbal nog strikt amateuristisch en de competitiestructuur was heel anders dan vandaag.

Context van die tijd

Rond 1905 speelde Antwerp FC zijn thuiswedstrijden aan de Kruisstraat op het Kiel (voordat ze in 1908 naar de Broodstraat verhuisden en veel later naar de Bosuil). Het team waarin De Ridder speelde, was een van de smaakmakers in de Eere Afdeeling (de huidige Eerste Klasse), hoewel de club in die specifieke jaren vaak in de middenmoot eindigde.

Zijn lange verblijf van tien jaar bij de club wijst erop dat hij een gewaardeerde en trouwe kracht was in de beginjaren van het stamnummer 1.

In de archieven van Antwerp FC uit de periode 1904-1906, toen zowel Henri De Ridder als René Moreels (zijn schoonbroer) actieve basisspelers waren, vinden we enkele sprekende verslagen. De club speelde toen nog aan de Kruisstraat op het Kiel.

Linksonder Henri De Ridder,, zijn schoonbroer Rene Moreels rechtsboven.

Henri De Ridder in de rol van beheerder of bestuurder van Royal Antwerp FCDit is een heel interessant aspect van zijn carrière, want Henri De Ridder was een van de weinige figuren die de overstap maakte van het veld naar de bestuurskamer in een tijd dat de club zich professionaliseerde.

Hier zijn de details over zijn rol als beheerder/bestuurder:

1. Van Speler naar Bestuurder

Nadat Henri De Ridder rond 1911 stopte als actief voetballer (na 10 seizoenen en 66 officiële matchen), bleef hij nauw betrokken bij de club. In die tijd was het gebruikelijk dat oud-spelers hielpen bij de organisatie, aangezien de club volledig op vrijwilligers draaide.

2. Functie in het Bestuur

Henri De Ridder nam zitting in het bestuur van Antwerp FC. Zijn rol was cruciaal tijdens de moeilijke jaren rond de Eerste Wereldoorlog en de wederopbouw daarna.

Hij hield zich bezig met de dagelijkse werking van de club.
Hij was mede-verantwoordelijk voor de verhuizing en de uitbouw van de infrastructuur. In 1923 verhuisde de club naar de huidige locatie, de Bosuil. Als oud-speler en beheerder was hij nauw betrokken bij het realiseren van dit "stadion van de toekomst". Zijn broer Gerard was de bouwheer van de Bosuil.

3. De "Commissie"

In de jaren '20 en '30 werd Antwerp bestuurd door een raad van beheerders. De Ridder stond bekend als iemand met een grote dossierkennis en een diepe liefde voor het stamnummer 1. Hij was een van de mannen die de basis legden voor de eerste landstitels van de club (in 1929 en 1931).

4. Overlijden en Nalatenschap

Henri De Ridder overleed in 1946. Tot aan zijn dood werd hij binnen de club gerespecteerd als een van de "vaders" van de vereniging. Zijn transitie van een fysieke speler op het veld naar een beleidsbepaler achter de schermen maakte hem tot een van de belangrijkste figuren uit de vroege clubgeschiedenis.

Kortom: Henri De Ridder was niet zomaar een speler; hij was een van de architecten die Antwerp FC hielpen transformeren van een kleine Antwerpse club naar een nationale voetbalgrootmacht.

In zijn jeugd had hij ook een zeilboot.

De "Bonne Aventure" ingeschreven onder het nummer 45 van de Societe Royale Nautique Anversoise op 20 juli 1906.

Na zijn studies ging Henri werken voor de firma Bavais-Claessens. Dit bedrijf was een prominente Antwerpse kandijsuikerraffinaderij die een belangrijke rol speelde in de industriële geschiedenis van de stad, specifiek in de wijk rond de Kronenburgstraat.

Het werd opgericht door Petrus Josephus Bavais. Na zijn overlijden in 1881 zetten zijn zonen de zaak voort onder de naam Bavais-Claessens.

De fabriek was gevestigd in de Kronenburgstraat 113-115 (na hernummering de nummers 55-57) in Antwerpen. Dit was destijds een hub voor kleinschalige industriële bedrijvigheid.

Voor de Eerste Wereldoorlog was het een bloeiende KMO met ongeveer 30 arbeiders. Na de oorlog (waarin de productie stillag) startte het bedrijf door met een kleiner team van 14 werknemers.

Links : Vincent Bavais, een van de eigenaars. (ook burgemeester van de gemeente Hove)

Boven de kandijfabriek

2. Virginia Sidonia Lucia

Virginia Sidonia Lucia Drumont wordt geboren op twintig april 1889 om een uur in de morgen in de gasstraat, 82 in Antwerpen.

Wanneer Hendrik Petrus Arthur Wijnen en Hortensia Drumont trouwen op 11 februari 1890 (huwelijksakte 191) wordt Lucia erkend en gewettigd en draagt zij de naam Wijnen.

Arthur Wijnen en Hortensia Drummond.

Hij had een bedrijf in veevoeder (hooi en stro) in de Korte Elleboogstraat 2-4 Antywerpen

3. Huwelijk Henri x Lucie

Op 1 oktober 1919 nam Henri De Ridder het bedrijf over van de zonen Bavais. De Ridder was tot dan toe de gevolmachtigde (fondé de pouvoirs) van de firma. Onder zijn leiding onderging het bedrijf een transformatie:

Hij moderniseerde de productie van kandijsuiker en in 1935 fuseerde het bedrijf met de firma van de gebroeders Ghys tot Ghys & De Ridder.

De Ridder Raffineerders van kandijsuiker

Zij woonden in de Cogels-Osylaan

Het begin van de tweede wereldoorlog

Hieronder een brief van Bomma De Ridder (Lucie Wijnen) geschreven rond 12 mei 1940 aan haar twee vluchtende zonen. Onder de originele versie staat de uitgetypte tekst.

Mijn beste jongens,

Ik hoop dat gij mijn brief zal ontvangen. Het was een echte verrassing als tante Ji telefoneerde, om uw adres te laten weten> Hoe gaat het zoal, hoe is uw reis verlopen, hebt u genoeg eten bij? Kunt ge slapen? Kan Raymond wakker worden? Zijn er geen witte licht schijnen in de eieren van Henri?

Enfin, ik hoop dat ge het goed stelt en dat ge uw plan kunt trekken.

Het zal natuurlijk wel hard zijn in het begin, maar het is al goed dat ge in een groot gezelschap vertrokken zijt, dat geeft wat moed.

Natuurlijk zijn wij met u altijd bezig geweest, ons gedachten waren altijd bij u. Want het was toch een onverwachte harde slag.. Ik hoop dat ge niet gemitrailleerd zijt.

Vandaag zijn de jongens van Antwerpen ook moeten vertrekken, dus twee dagen later. Het zal in het begin hard vallen maar ge moet er tegen kunnen en mannen zijn.

Anders vrees ik dat ge toch in de handen van de Duitsers gevallen zou zijn en voor hun moeten werken zoals in Noorwegen.

Gelijk ge ziet zijn we in Antwerpen gebleven. We hebben ons pakken gemaakt, en Papa kon niet weg, en ook had hij de macht niet, hij was op. Hij was bang voor de rekwisitie van de voiture en dat hij dan niet zou kunnen te voet gaan want hij kan geen 10 meter gaan. Dus heb ik besloten hier te blijven.En als ik hoor hoe het met de vluchtelingen gaat, heb ik er geen spijt van. Zo het schijnt is er nergens plaats, er is geen eten te krijgen, enz. En hier hebben wij toch nog ons comfort en tot hiertoe kunnen we nog alles krijgen.

De stad zit vol vluchtelingen, alles wordt ontruimd. Heel het noorden Santvliet, Oorderen, Lillo, Oostmalle is gebombardeerd, Zoersel ook en ontruimd.Vandaag Westmalle. Tante Marcelle is naar Tante Marieke gekomen.Het is niets dan ellende dat men hoort, De auto’s worden gemitrailleerd op de weg. Brasschaat is ontruimd. Marguerite is naar Tante Caroline met haar familie gekomen, daar zitten nu wel 28 vluchtelingen waarvan 14 kinderen, de oudste 8 jaar.

Ik heb hier nu de chauffeur van het fabriek met zijn vrouw. Maar die zal ik ook al niet houden, hij is 38 jaar en zo het schijnt moeten de mannen binnen tot 45 jaar. Maurice en Henri zijn nog niet binnen maar ik denk toch dat ???

Vanaf gij weg zijt ben ik toch zo bang geworden, bijzonder in de nacht, dat ik niet meer kan slapen, niet dat er zo vreselijk gebombardeerd wordt, en er zijn niet meer alerten dan anders, maar ik voel me zo ellendig alleen, en Papa die niet al te best is, ik slaap bijna niet meer , een dezer nachten zal , ik hoop het, goed slapen.. Ik heb dus de chauffeur hier en nonkel Charles ook.

Nonkel Charles heeft ook zijn ongeluk al gehad.

Hij is deze morgen (dinsdag) om 4 uur vertrokken met de “Ville de Bruges" en om 7 uur is hij bestookt aan den Doel (over Santvliet a peu pres) en een bom op zijn schip lag er. Gelukkig heeft hij niets Er zijn nochtans twee doden en 5 gekwetsten.Hij is dus teruggekomen maar hij vertrekt morgen naar Calais. Hij zal trachten er per velo te geraken, want treinen gaan niet meer. Hij zal dus met een van uw vélos vertrekken. Wie weet ziet gij hem nog niet. De zoon van Van Driessche is ook weg en Louis Bruynseels vandaag ook. Alleman gaat weg. Er blijven niets dan kinderen, ouderlingen en vrouwen over.

Laat ons hopen dat we er mogen uitspringen.

Gisteravond was er een echte verrassing. Eugene is op het onverwachts gekomen rong 9 uur ‘s avonds. Hij is er met een camion vandoor gegaan, hij is een kwartiertje gebleven.Vandaag is hij nog teruggekomen. Hij ligt in Hever bij Leuven. En zo het schijnt is Albert in Boortmeerbeek.

Ze zijn direct uit Luik weggegaan.

Ik heb vandaag naar Albert een brief geschreven, Ik hoop dat hij zal terechtkomen. Eugene heeft hem meegenomen. Wanneer zullen wij hem terugzien, en jullie wanneer ook?

Ik beef als ik eraan denk.

Als we zouden moeten gaan vluchten, dan zullen we trachten te corresponderen, langs agencies die daarvoor bestemd zijn. Organisaties in Frankrijk. Natuurlijk zal het in het begin moeilijk zijn. Als ge kunt hoop ik wel wat nieuws van u te krijgen, wel zolang de post nog gaat.

Nonkel Gerard is nog altijd zus en zo, hij is diep onder de indruk. Bomma is nog inconscient, zij denkt het nog niet zo erg. Ik ga uitscheiden, het is al laat en morgenvroeg moet mijn brief al voor achten in Wilrijk zijn bij. Dus vroeg opstaan.

Misschien schrijf ik morgen nog een woordje bij.

Ik heb nu vaak. Slaapwel jongens.

Brieven en trancript

Het is een mooi document dat geschreven is in de chaos van bombardementen, ontruimingen en vluchtelingenstromen. Moeilijke beslissingen. Vluchten of blijven.

Het is een intieme familiegetuigenis. De tweede wereldoorlog dringt binnen in het huishouden van onze familie. Het maakt de oorlog zo tastbaar en persoonlijk.

Raymond en Henri vluchten